شوشتر شناسی(شوشتر شهر چهل پیر و بقعه)

بقعه ي آسيد علي سيد

در محلة كهواز و در جنوب مسجد حسين يك كوچة 3 متري فاصله دارد مركب از يك سكوي به ابعاد 15 * 25/11 متر است و ارتفاع آن تقريباً يك متر است، اطاق سمت چپ سكو است و از بيرون 5/5 * 7 متر درب آن بسته بود قبر و ساختمان آن مربوط به حدود 100 سال پيش است و از سادات جزايري است بالاي آن گنبدي كوچك و شلجمي گچي كه از 2 متر تجاوز نمي كند قرار دارد و سروك آن نيم استوانه كوچكي از گچ است.

بقعة جابر

در شمال بقعة مقوم سيد حسين و در غرب امام زاده عبدالله ، بقعة كوچكي واقع است كه از نوع آجر چيني جناقي سقف داخلي گنبد و اضلاع بندي اطاق بقعه و نماي آجرچين شدة ضلع شرقي پيداست كه بنا قديمي است. اطاق بقعه 4*4 متر است كه به صورت هشت ضلعي در آمده است. تمام بنا 8*11 متر است . گنبد كوچك آن در ضلع غربي و گوشة بنا واقع شده و مضرس است و 11 مرتبه دارد كه به تدريج از ارتفاع طبقات كاسته مي شود. در بقعه رو به شمال باز مي شود و هيچگونه تزييني ندارد و يك قبر آجري و گچي در وسط بقعه در زير سقف است.

بقعه ي سيد حسين

از بقعه ي جابر كه هم اكنون آنرا خراب و مدرسه نمودند اگر حدود دويست متر به طرف جنوب برويم به بقعه ي سيد حسين مي رسيم اين بقعه شامل ساختماني است به ابعاد 80/16 * 80/16 متر و از سنگ تراشيده خارا است درب ورودي آن از ايواني شروع ميشود كه دهنه ي آن 40/3 متر است. پس از ايوان كوچك به سالن آجر پوش مدوري به ابعاد 30/14 * 3 متر مي رسيم كه از شرق به غرب است در وسط سالن درب ورودي اطاق بقعه وجود دارد كه قسمت جلو آن گنبدي است. اطاق آن از پايين تقريباً چهار گوش و به ابعاد 48/4 * 60/4 متر است و بالاي آن يك گنبدي است و گچبري شده است. در ميان اطاق ضريح چوبي مشبكي به ابعاد 40/2 * 63/1 متر و به ارتفاع 80/1 متر وجود دارد كه در ميان آن قبر گچي است. آثار قبر قديمي است و در اطراف بقعه قبور زيادي وجود دارد كه شبيه قبرستان شعيب و يا اندكي قديمي تر بنظر مي رسند. گنبد آن گچي و شلجمي و به ارتفاع تقريبي 7 متر است جلو بقعه ايواني وجود دارد. سروك بالاي گنبد فلزي است.

گنبد دو پوش و بسيار قديمي است و مي گويند نسب مدفون در بقعه به يازده واسطه به حضرت امام موسي كاظم عليه السلام مي رسد

بقعه ي بي بي دو خوهارون

مركب است از يك حياط و يك صفه ميان آن به ابعاد بيروني 15 * 20 متر و داخلي 20/12 * 55/14 متر است و قسمت جنوب حياط دو اطاق وراه پله بام كه در يك رديف قرار دارند و طول آنها 70/9 متر. ايوان سمت درب ورودي است به ابعاد 65/2 * 2 متر و يك باريكه اطاق در پشت ايوان است ، ابعاد اطاق 90/3 * 15/3 متر است. اطاق ديگر بسته بود، در ميان اطاق كتيبه اي سنگي به ابعاد 38/0 * 20/0 وجود داشت و روي آن در سمت راست «بسم الله الرحمن الرحيم» قسمت وسط «يدالله فوق ايديهم، تعز من تشاء و تذل من تشاء»، قسمت سمت چپ اسماء پنج تن نوشته شده است.

پشت بام دو گنبد مضرس گچ اندود وجود دارد گنبد سمت راست 7 طبقه كه بالاي آن سروك قبه مانندي از كاشي سبز كار گذاشته شده و سمت چپ نيز 7 طبقه است و سروك آن از كاشي سبز و سه علمك دارد زمين اطاقها موزاييك بود و قبري در اطاق وجود نداشت و آنها را صاف نموده اند فقط چند موزاييك رنگي كه آثار قبر بود در آنجا قرار داشت و بايد گفت آثار قبري ندارد.

بقعه ي بي نام

در ميان خانه ايي ، و در داخل شبستاني ، به عمق 5 متر كه به زير زمين يعني شودان منتهي مي شود و در اطاقي وسيع آثار طاقچه اي كه در درون آن علمك كاشي سبز رنگ بزرگي كار گذاشته شده است صاحب خانه نام بقعه را نمي دانست نام صاحب خانه تقي داري ون است.

بقعه ي پير چنگپا

نزديك مسجد حسين و در جنوب غربي آن با فاصلة يك كوچه بقعة پير چنگپا وجود دارد و مركب از محوطه اي به ابعاد 5*8 متر است و فاقد اطاق و بارگاه است و گنبدي مضرس گچ اندود 7 طبقه فاقد سروك در بالاي آن است كه روي زمين كار گذاشته شده است «چنگپا در زبان شوشتري بشخصي مي گويند كه نيم نشسته باشد و چون اين گنبد روي اين زمين قرار گرفته بدين نام مشهور گرديده است».

پير خمسين

در محلة عبدالله بانو در غرب بقعة عبدالله بانو است و با بقعه مذكور حدود 50 قدم فاصله دارد ساختمان آن مركب است از يك ايوان يك باريكه و اطاق محقري كه از خشت خام ساخته شده است.  ابعاد اطاق 5/2 * 3 متر است و ايوان 2 * 3 متر يك قبر مستطيل گچي است. اطاق داراي دو درب ورودي در داخل ايوان است كه داراي درب تخته ايي شكسته اي است. در قسمت مغرب بقعه اطاقكي بوده كه سابق بر اين درب ورودي آن از داخل اطاق بقعه بوده و اكنون درب ورودي آن مسدود است و قبرستان بقعه بوده. روي ايوان و اطاق بقعه به طرف شمال است و به طرف جنوب داخل بقعه مي شويم. گنبد آن بسيار كوچك و كمتر از يك متر است و در بالاي آن علمك كاشي بسيار كوچكي نصب شده است كه سه گو دارد . مشهور است كه پير خمسين بعلت اينكه پنجاه بار به زيارت مكه و حج مشرف شده بدين نام مشهور است. در اطراف بقعه و داخل و خارج آن هيچگونه كتيبه ايي وجود نداشت كه بتوان تاريخ بقعه را از آن معلوم كرد.

شيخ محمد مهدي شرف الدين شوشتري معتقد است كه پير خمسين شايد همان محمد بن عبدالرحمن بن بني قبه كه شرح احوالش در صفحه 191 كتاب رجال نجاشي طبع تهران ذكر شده است

سيدر كن الدين

بقعه در قديم به همين نام در محلي به نام دشت خروج بوده كه هم اكنون فلكه 17شهريور است اين بقعه مزار بوده است و از سادات قيري بوده است.

ستي فاطمه

در محله حيدرخانه يا كهواز قرار دارد، از بقعه سيد ناصر الدين به طرف شرق قريب 150قدم فاصله دارد، بنا در محله قبيلي است و مركب از يك حياط كوچك كه از طرف شمال مغرب و جنوب به سمت كوچه است و شرق آن به خانه اي قرار دارد (ده قدمي آن به طرف شرق به ساباتي منتهي ميشود كه بسيار قديمي و از خشت خام است).

طول حياط 6 * 5/3 متر است مركب از دو ايوان كه طول هر دهنه ي ايوان 2 متر است ، طول هر ايوان 20/8 * 10/4 متر است و در داخل يكي از ايوانها شوادوني وجود دارد. بالاي درب ورودي يك كتيبه از سنگ خاراي نامرغوب وجود دارد كه تمام نوشته ي آن فرو ريخته شده و نيز در ايوانها ميان طاقچه ها دو كتيبه وجود دارد كه قديمي نيستند و روي آن بسم الله و پنج تن و انا فتحنا و نصر من ........ نوشته شده و تاريخ آنها 1291هـ. ق است گنبد آن كه در سمت راست قرار دارد بسيار كوچك و اگر آن را مضرس فرض كنيم از يك متر تجاوز نكرده و بالاي آن پنج پنجه ي فلزي قرار دارد و از ايوانها براي مسجد استفاده ميشود و هيچگونه قبري در اطراف يا داخل حياط و ايوانها وجود ندارد .

سعد سعيد

در حدود ده قدم از بقعه ي سبز پوش به طرف غرب نزديك مسجد قيريان قرار دارد. در اين محل كه سابقاً بقعه بوده هم اكنون چند دكان وجود دارد و هيچگونه آثار قبري نيست، ولي در نزد مردم به سعد سعيد معروف است و در اين محل قبر سعد الدين بيكسي بوده و در كتاب فردوس نيز نامي از آن برده شده است و گويا مردم بجهت اينكه تصور ميكرده اند اين شخص مذهب تسنن داشته بقعه و بارگاه آن را منهدم نموده باشند.

شيخ محمد مهدي شرف الدين شوشتري در يادداشتهاي خود نوشته است:

«مرحوم آقا سيد عبدالله جزائري در فصل هفتم تذكره گويد مدافن جابر بن عبدالله انصاري و عبدالرحمن بن عوف و سعد و سعيد كه همگي از مشاهير صحابه اند در شوشتر معروف اند و هيچيك ثابت نيست ....... ممكن است اين دو نفر از علماي بزرگ شوشتر بوده و در اينجا دفن شده باشند و احتمال مي رود كه يكي از ايشان سعد الدين بن علي متخلص به بيكسي كه استاد و عموي شيخ عبدالواحد بوده كه از علماي بزرگ شوشتر محسوب است و يكي ديگر ابو سعيد حسن بن علي الشوشتري باشد كه هر دو اينجا دفن شده اند. سعد الدين بن علي در اوائل عصر صفوي بوده و ابو سعيد در سال 455 تولدش بوده و 585 فوت شده است ........ ».

مقوم سيد حسين

در غرب بقعة امام زاده عبدالله ، در ميان قبرستاني كوچك كه سنگ هاي منقوش و الواح مقابر در آن فراوان است بقعه اي كه گنبد شلجمي دارد، واقع است و آنرا مقوم سيد حسين گويند، ضريح چوبي آن و بقعه و بنا تاريخ و تزييني ندارد.

در يادداشت هاي خطي «بقاع و مزارات شوشتر» در رديف بيست و هفتم از بقعة سيد حسين كه بارگاه و گنبد آن بسيار قديمي و شايد در حدود پانصد سال است كه ساخته شده و ضريح چوبي دارد، نام رفته و آنرا مقبره جد سادات سيد حسين شوشتر وصف كرده اند.

سيد حسين

در محله ي قبيلي پشت خيابان طالقاني طرف شرق خيابان در كهواز كه حيدرخانه هم ناميده ميشود واقع است. از بقعه ي سيد ناصر الدين بطرف جنوب بيش از صد قدم فاصله دارد و مركب بوده از يك حياط كه تمام ديوارهاي آن فرو ريخته شده حياط از بيرون به ابعاد 25 * 31 متر است حياط از جنوب مشرق و مغرب به كوچه مختوم است و از شمال به خانه هاي اطراف متصل است. بقعه كه مركب از يك ايوان هلالي كه از دو طرف شمال و جنوب باز است و درب ورودي بقعه از غرب به شرق بوده ساختمان آن مخروبه است. سمت چپ بقعه اطاق بقعه قرار دارد درب ورودي به اطاق بقعه كوتاه است و اطاق آن گنبدي و تاريك است. ضريح چوبي كه بر روي قبر گچي قرار گرفته به ابعاد 80/1 * 5/1 متر و ارتفاع 40/1 متر ميباشد. ابعاد ساختمان از بيرون 13 * 9 متر است. گنبد آن مضرس گچي كه داراي سروك كاشي سبز رنگي است و دو گو دارد كه بالاي آن شكسته است، گنبد داراي 6 طبقه است و بلندي گنبد در حدود 3 متر است. 

مقوم سيد صالح

در غرب مسجد جامع، نزديك مقوم حسين، مقوم سيد صالح واقع است، با گنبدي مضرس و كوتاه كه ضريح آهنين آن قابل توجه است و تاريخ و تزيين ندارد و بنا از بقعة پير فتح در نزديكي آن بزرگتر است.

شرف الدين شوشتري نوشته است: ظن قوي چنين است كه اين سيد صالح همان سيد صالح قيصر است كه عمو زاده صاحب روضات الجنات است. بدين شكل:

«احقر شنيدم از غلام بحاثه آقا سيد مهدي اصفهاني صاحب احسن الوديعه و معجم القبور و غيره در كاظمين در منزل شخصي ايشان فرمود در بعضي كتب مرحوم آقا سيد محمد باقر خوانساري صاحب روضات الجنات ديده ام كه نوشته يكي از اجدادش سيد صالح قيصر در شوشتر مدفون است ».

سكوي سيد قاسم

در خيابان امام خميني شرقي(كوي كهواز) يا حيدرخانه محله ي سيد قاسم واقع است و سكويي است كنار خيابان به ابعاد 10/11 * 60/11 متر و ارتفاع طرف خيابان 2 متر است و فقط آثار يك قبر بر روي صفه وجود دارد ولي سابقاً در اين محل قبرستان بوده است.

شاه زيد

در كنار خيابان شريعتي از شرق به غرب، به دست چپ خيابان، قبر شاه زيد با گنبدي شلجمي سفيد رنگ گچ اندوده، در كنار ميدان كوچكي واقع است. صندوقچه قبر با كاشيهاي آبي رنگ مربع پوشيده شده است. اطاق كوچكي محل مقبره است و سقف داخلي گنبد مدور و گچين است. هيچگونه تاريخي و تزئيني ندارد. در ورودي رو به جنوب است و طاقي كوچك با نماي پيشاني كاشيكاري دارد كه پس از ايوان كوتاهي به در ورودي محل مقبره مي رسد. در جنوب ميدان كوچكي كه مقبره ي شاه زيد در ضلع شمالي آن واقع است مسجد كوچكي قرار دارد كه ظاهراً مسجد بقعه ي شاه زيد است.

شاه گَگِه مرد

گه گه يعني برادر. در محله ي سيد ناصر الدين پشت گاو چاه مسجد سيد ناصر الدين روي ديوار، طاقچه كوچكي بوده كه به مرور زمان و با نوسازي خانه ي مذكور از بين رفت.

توضيح آنكه در محوطه سيد ناصر الدين مسجد و بقعه، حمام و مغسل و قبرستان مفصلي بوده و قدما معتقد بودند كه در قسمت شرق مسجد بتخانه اي وجود داشته و الله اعلم و حمام آن هم تا سالهاي اخير پابرجا بوده است.

بقعه شاه نجف

در انتهاي شمالي شادروان، يك بقعه كوچك با يك گنبد مضرس گچي كوچك واقع شده است كه گنبد آن برفراز يك عمارت كوتاه مركب از دو ايوان نصب شده است. هيچگونه تزئين يا سنگ كتيبه و تاريخي ندارد. قبرستان اطراف بقعه نسبتاً جديد است و سنگ و لوح قبر قديمي در آن ديده نمي شود.

دانشمند فرزانه ي معاصر حضرت آيت الله شيخ محمد مهدي شرف الدين شوشتري اين بقعه را در رديف چهل و نهم يادداشتهاي خود درباره ي بقاع و مزارات شوشتر احصاء نموده است و نوشته است: «مرد خدائي در پيش ايوان او مدفون است».

شاه نشين

در انتهاي خيابان امام شرقی در سمت راست خيابان، مخروبه ي عمارتي قديمي باقي است كه يك طاق بلند هلالي رومي با خيز بلند و به صورت پيش و پس از مجموعه ي عمارت باقي است. يك حوض سنگي در حياط عمارت باقي است. طاق بلند اين ويرانه كه در زبان مردم امروز شوشتر شاه نشين گفته ميشود نشانه اي از پيشرفت هنر طاق زني و ايوان پردازي دقيق و عظيم اين منطقه است.

شاه مون گشت

در خانه اي و در وسط پله هاي شوادان (زيرزمين‌) در حدود 13 پله پايين طاقچه كوچكي است بالاي پله ها و در آن پنج پنجه كوچكي از نقره قرار دارد. اين زيارتگاه در منزل شخصي در محلة دكان شمس شوشتر واقع است.

بقعه ي شيخ محمد

در محلة موگهي شوشتر كوي سيد هادي در غرب شوشتر بقعة شيخ محمد واقع است و تا 50 سال پيش آثار گنبد و اطاقكي كوچك از آن باقي بود ولي با احداث خيابان بقعه خراب و مسجد جوار آن نيز بكلي منهدم  و قسمتي از آن جزء خيابان شد و باقي ماندة آن مسجد هم اكنون بصورت مسجد محقري مرمت شده است. هيچگونه آثار گويايي از قبيل كتيبه و يا چيز ديگري كه باعث پي بردن بتاريخ آن باشد در محل بدست نيامد و مي توان گفت شيخ محمد امام مسجد مذكور و يا يكي از اهل خير بوده كه پس از مردن وصيت نموده او را در جوار مسجد مدفون كنند و مرسوم بوده است كه امام مسجد در جوار مسجد مدفون گردد.

صاحب كوچك

در حدود صد قدم از بقعه ي سادات از شرق به غرب اين بقعه واقع است. روي ديوار خانه اي آثار نيمه گنبدي در طاقچه ي ميان كوچه قرار دارد، سطح طاقچه 80سانتيمتر است و هيچگونه آثار ديگري وجود ندارد.

صالح شهيد

در قسمت جنوب مسجد جامع و در حدود 50 قدم فاصله بقعه ي صالح شهيد قرار دارد. اين بقعه شامل اطاقكي است كه از بيرون به ابعاد 40/5*6 متر است ارتفاع اطاق حدود 4متر است ابعاد اطاق كه ضربدري و يك گنبدي است 90/3*90/3 متر است قبر در سمت چپ اطاق قرار دارد ابعاد قبر 66/0*30/1 و ارتفاع 42/0 متر مي باشد. گنبد مخروطي است و در سمت چپ قرار دارد و گچي است و در حدود يك متر ارتفاع دارد، بالاي آن سروك بسيار ظريفي از فلز قرار داده اند. چهار طرف اطاق بقعه باز است و گويا سابقاً اطراف آن قبرستان بوده است.

بقعه ي عالم دار

آثار گنبدي كوچك در پشت بام منزلي واقع در ميدان حاج شيخ سليمان كهواز بوده است كه تا چند سال گذشته باقي بود و آن را از بين بردند.

بقعة عباس كچيكه

اين بقعة مركب است از يك حياط كوچك به ابعاد 30/7 * 90/8 متر و داراي باغچه خيلي كوچكي در حياط است در ميان حياط دو ايوان هم رديف كه از بيرون 90/8 متر طول دارند قرار دارند هر يك از دهنه هاي ايوانها 90/2 متر است ارتفاع تقريبي ساختمان 5/4 متر است و طول هر يك از ايوانها 6 متر است و به هم راه دارند هيچگونه قبر يا آثاري در اين محل به نظر نرسيد گنبد آن گچي مضرس 6 طبقه است. سروك آن از كاشي سبز كه يك گوي دارد و در بالاي آن پنج پنجه حضرت عباس از فلز كار گذاشته اند.

وجه تسميه آن به عباس كچيكه اينست كه چون مقام عباس در شوشتر داراي اطاق و درگاه است و بناي اين بقعه كوچكتر است از اين جهت بنام عباس كوچكه ناميده شده است. ساختمان قسمتي از آن تقريباً قديمي است و در محلة كهواز يا حيدرخانه، ميدان شيخ در جنوب شرقي شهر شوشتر كه آنرا «پل خراطان» هم مي گويند واقع است.

عبدالرحمن بن عوف

در ميدان شيخ بوده و در جوار آن مسجدي بوده كه فعلاً هيچگونه آثاري از آنها باقي نمانده و محل آن از بقعة جابر در حدود 200 متر بطرف شمال بوده است.

بقعه ي قاسم زيد

در محله ي شاه زيد در شمال شهر واقع است. اين بقعه در زير ساباتي به ابعاد 5/9 * 20/2 متر قرار گرفته و سابات از شرق به غرب است و درب بقعه در قسمت جنوبي ابتدا سابات از شرق قرار گرفته شامل دو اطاق پشت سر هم است كه اطاق اول به ابعاد 90/2 * 70/3 متر است و اطاق دوم به ابعاد 5/3 * 3 متر است و هيچگونه قبري در بقعه وجود ندارد و اطاق اول به صورت باريكه و اطاق دوم خانچه پوش است. هيچگونه آثاري در بقعه پيدا نشد، قسمت بالاي بقعه مسجدي است مركب از سه ايوان رو به شمال و يك محوطه ي جلو آن كه پشت بام سابات هم جزء مسجد شده است. طول جلو ايوان 5/9 متر است . در قسمت شرق بقعه گنبد گچي مضرس 5 طبقه اي وجود دارد و سروك آن از كاشي سبز رنگ و داراي 3 گوي است . آثار قبري در اطاف بقعه بچشم نمي خورد .

قنبر علي واقع در محله ي شاه زيد

طاقچه نمايي روي ديوار بوده در سال 1379 هـ.ق با احداث خيابان منهدم و از بين رفته است.

قنبر علي واقع در كنار گرگر شرق شوشتر

سكوي كوچكي به ابعاد 5/1 * 5/1 متر و ارتفاع نيم متر در نزديكي باغ شهرداري واقع است و هيچگونه آثاري ندارد.

بقعه ي شيخ اسماعيل قصري

در كوي كهواز در داخل مسجد حاج شيخ جعفر شوشتري واقع است . در زاويه سمت راست مسجد آثار سه قبر وجود دارد كه قبر اولي مربوط است به شيخ اسماعيل قصري و شرح حال آن در فصل 28 تذكره شوشتر مضبوط است و بقعه ي شيخ اسماعيل قصري ديگري هم بوده كه در فصل 28 تذكره از آن نام برده شده و اين بقعه حوالي رود دودانگه در محله ي مال امير بوده است كه هم اكنون از بقعه اثري نيست . (محله ي مال امير در كهواز و در محله ي كيزه نباران فعلي بوده است و قصري نام محله اي بوده كه نام قصري از آن مأخوذه شده يعني منصوب به آن بوده است.)

كف علي

در غرب شوشتر قريب يك كيلومتر خارج از شهر بوده و داراي اطاق و گنبدي بود و در 65 سال پيش آب سيل تمام اطاق و قبور آنرا برداشت و اكنون زمين آن بهمين نام معروف است.

مسجد شيخ

در محله ي پل خراطان كه محله ي شيخ هم ناميده ميشود مسجدي با كاشيكاري جديد با دو مناره و محراب كاشيكاري با دو گلدسته ي تزئيني وجود دارد. نقش كاشيها بديع و رنگها پخته و خوش منظر است. قاعده ي ستونهاي گلدسته سنگي با نقش سر لچكي است. بناي اصلي مسجد و ايوان و نمازخانه رو به شمال است و در ورودي نيز بسمت شمال باز ميشود. بر پيشاني ورودي با كاشيكاري نوشته شده است مسجد شيخ جعفر شوشتري.

مسجد شيخ صفي

بقاياي مسجدي كوچك ساده و بي نقش و نگار در خياباني كه به ويرانه هاي قلعه سلاسل منتهي ميشود، در سمت راست خيابان واقع است كه مسجد شاه صفي ناميده مي شود. ايوان نمازخانه كه رو به شمال است داراي پنج طاق و يك طاق بزرگ وسطي است و پي هاي 60/2*30/2 متر است. اگر نام شاصفي براين مسجد اسم بي مسمايي نباشد، به احتمال بازمانده ي مسجدي از دوران صفويه است. شرف الدين شوشتري هم به احتمال و با ترديد قوي آنرا مربوط به دوران حكومت يا اقامت شاه صفي دروغين در شوشتر كه خود را از خاندان صفوي ميدانست و ادعاي سلطنت داشت مي داند .

مقام علي

اين بقعه به ارتفاع 10 متر از سطح رودخانه قرار گرفته و با گرگر بيش از 20 متر فاصله دارد. ساختمان بقعه مركب است از يك اطاق 3*3 كوچك كه طرفين آن چهار زاويه و با گچ مختصر صوربندي شده است جلو اطاق ايوان نيم طاق كوچكي است به ابعاد60/2 در 70/1متر تمام طول جلو ساختمان از بيرون 7 متر است سمت چپ ايوان و بقعه اطاقي وجود دارد كه سقف آن آجر پوش و مدور است ميان اطاق آثار قبري وجود ندارد.

ساختمان بقعه از دويست سال تجاوز نميكند و شايد ساختمان اصلي آن را مانند سيد محمد گلابي و كف علي آب برده و سپس به محل كنوني انتقال يافته است. در بيرون بقعه مقداري سنگ قبر وجود دارد كه قدمت آنها به اندازه ساختمان بقعه است. ورودي ايوان و اطاق بقعه بطرف شمال است و داراي گنبد كوچك گچي مضرس در سمت راست است و 6طبقه دارد و گويا هنگام بستن بند برج عيار موقعيتي داشته است.

مقوم حسين

در جنوب غربي مسجد جامع در ميان قبرستان ، در غرب شهر، مقوم حسين واقع است. يك ايوان كه رو به شمال است به ابعاد 5/4*5/4 متر به يك راهرو باز مي شود و در آن يك درگاهي هلالي آهني كوچك نصب شده است. تاريخ و تزييني ندارد. گنبد بقعه در انتها ضلع جنوبي واقع است با گيلويي بلند و خوش تركيب و شش كتيبة معرق با نقش «يا الله يا محمد و يا علي» از كاشي آبي بر حاشية سفيد و مشكي و دو رديف لچكي كاشي زرد و سياه دور گنبد شلجمي خوش ساخت جلب توجه مي كند. سبك گنبد دوران قاجاري به نظر مي رسد ولي قسمتي از سقف ايوان قديمي تر است.

در بيرون شهر شوشتر يك گنبد مضرس گچين در ميان قبرستاني نيز به نام مقوم حسين شهرت دارد كه تاريخ و تزيين ندارد و سقف داخلي بقعه آجري است.

بقعه نبي الله

واقع در محله موگهي (نعمت خانه) قريب مسجد شرف الدين واقع است و ساختمان بقعه مركب است از يك ايوان رو به شمال كه يك گنبدي در عقب آن قرار دارد . ابعاد اطاق70/5 * 70/3 متر است، طول ايوان 40/3 متر و عرض 60/1 متر است بالاي ايوان از كاشيهاي جديد كار اصفهان كاشيكاري شده و در وسط كاشي نوشته شده «بسم الله الرحمن الرحيم، بقعه نبي الله». ايوان و اطاق از سه طرف جنوب مشرق و مغرب به منزل اطراف متصل است، طول جلو ساختمان بقعه5/6 متر است سابقاً اطراف بقعه قبرستاني بوده كه به مرور زمان كه زمين بالا آمده قبور زير زمين مدفون شده اند. گنبد بقعه در حدود 2متر است و از گچ و مضرس است و فقط دو طبقه دارد بالاي گنبد پنج پنجه فلزي نصب شده است. «قبر در قسمت سمت راست اطاق و از گچ بوده و 5 سال پيش روي آن ضريح فلزي آهني مشبكي به ابعاد 70/1 * 80/1 و ارتفاع 95/1 قرار گرفته است ».

پير بلدي واقع در محله ي دكان شمس

ساختمان آن را بكلي خراب شده و مردم شوشتر معتقدند كه اين شخص كسي بوده كه لشكريان اسلام را به شوشتر هدايت نموده است.

پير محميد

واقع در محله موگهي صد قدم به طرف جنوب از سكوي دل دل هيچگونه آثاري بجز دو سه سنگ قبر صاف شده باقي نمانده تا 60 پيش بقعه و بارگاه آن وجود داشت و حتي عتبة آن نقره بود و داراي علمي نقره نيز بود كه به مرور زمان از بين رفته است.

پير مهدي

در محله دكان شمس در شرق شهر شوشتر در محله ي كهواز كه حيدرخانه هم ناميده ميشود واقع است . حياط كوچكي است به ابعاد 80/4 * 90/3 متر كه در سمت چپ آن چهر ديواري كوچكي به ابعاد 25/2 * 20/3 متر بتازگي احداث كرده اند و در آن سنگ قبري كهنه كه خطوط آن خوانا نيست وجود دارد. گنبد يا اثر ديگري در اين بنا ديده نمي شود .

پيرچه خواهي

در محله ي شيشه گر خانه ي كهواز كه در شرق شهر شوشتر واقع است و حيدر خانه هم ناميده ميشود قرار دارد. از اين بقعه فقط چهار ديواري خراب شده كه فاقد سقف است باقي مانده و هيچگونه آثار قبري وجود ندارد و در جوار آن مسجدي بهمين نام است كه در ميان اطاقهاي آن آثار قبوري وجود دارد كه سنگ قبرهاي آن سائيده شده است. پيرچه خواهي ظاهراً همان پيرچغائي است.