غار پبده شوشتر (نخستین غار باستانی ایران)

پس از کشف غار پبده در اطراف شوشتر چند غار ديگر به همين ترتيب در نواحي ايران پيدا شده ،اخيراً در مازندران و گيلان نيز پيدا كرده اند .از آثاري كه در اين غارها يافته اند پيداست كه مردم آن زمان ،خوراك خود را از شكار بدست مي آوردند و چون هنوز وسايلي براي شكار نداشتند ،براي شكار بيشتر به حيله متوسل ميشدند .
وسايلي كه داشته اند عبارت بوده اند از چكشهاي سنگي ،تبر دستي و تبري كه دستة چوبي شكافدار داشته و اين ابزارها را از سنگ درست ميكرده اند و با سنگ ديگر ناهمواريهايي آنهارا از ميان ميبردند .
استخوان را خيلي كمتر از سنگ بكار ميبرده اند و تنها چيزي كه از استخوانهاي حيوانات مي ساخته اند انواع درفش بوده است نوعي از ظرفهاي سفالي ميساختند كه هنوز وسايل هموار كردن و درست پختن آنهارا ندانسته اند .در پايان اين دوره كه مردم در غارها زندگي ميكردند اين ظرفها از بس دود خورده به رنگ تيره درآمده بودند .اين نوع ظرفهارا با قديمي ترين بقاياي پيكر انساني در دشتها هم يافته اند .
در سال 1941ميلادي توسط پرفسور گيرشن رئيس هيئت باستان شناسي فرانسه در ايران (اين غار) تحت مطالعه قرار گرفت و قدمت آن را مربوط به دوره نئولتيك (عصر جديد ) مي دانستند .
با مطالعه آثار و نوشته هاي نويسندگان و علماء و اشياء به جاي مانده ،ماننده آجر پاره ها ،ظروف سفالي ،كتيبه هايي كه به خط ميخي نوشته شده اند ،و مشاهدة قبرستانها و اموات اينچنين بر مي آيد كه اين شهر از قديمي ترين شهرهاي ايران است.
قلوه سنگها به شكل تيغه تراشيده شده ،در اطراف كشت و صنعت كارون يافته شده است كه مربوط به عصر حجر و پارينه سنگي است كه قدمت 20000 ساله دارد.
نمونه هايي از آثار كشف شده در اطراف شوشتر در جرجيس (منطقه كشت وصنعت) ماننده كتيبه هايي به خط ميخي ايلامي ،آجرهاي پخته ،مربوط به پادشاهان ايلامي كه 25 شهر را در اطراف دجله (رودخانه اي در عراق ) فتح كرده فتوحات آن روي اين كتيبه ها حك شده و بوسيله هيئت ايراني و فرانسه خوانده شده اين كتيبه توسط آقاي محمد علي شرف الدين كشف شده سوابق آن در آموزش و پرورش شوشتر ثبت گرديده است .
نتيجه ميگيريم كه در رابطه با قدمت شوشتر ،سخن باستان شناسان از 6الي 10 هزار سال است و پروفسور گير شمن، باستان شناس فرانسوي قدمت شوشتر را 10هزار سال ميداند.