نهر باستانی داریون

نهر باستانی داریون (داریوش)

 حفر كانال داريون را برخي از متون تاريخي به دوره حكومت داريوش اول هخامنشي نسبت مي دهند كه حدود قرن پنجم قبل از ميلاد مي باشد.

نهر داريون(دارا) پس از شاخه گرگر دومين كانال دست كند بزرگ شوشتر مي باشد كه زمينهاي كشاورزي ميان دو شاخه اصلي كارون و شاخه گرگر را به علت ارتفاع بالاي اين زمينها نسبت به رودخانه آبياري مي كند. داريون برگرفته از نام داريوش است. در نوشته مورخان يوناني داريوش را داريون معرفي مي كنند. اين نهر تنها سازه آبي شوشتر است كه پس از گذشت قرنها همچنان نام باني خويش را يدك مي كشد. پل بند شادروان حدود 300 متر پايين تر از آبگيرهاي نهر داريون سطح آب را براي سوار شدن بر نهر داريون بالا مي آورد. اين نهر نه تنها آب مورد نياز كشاورزي ساكنان شهر را تأمين مي كند بلكه با حفر تونل هاي آب بر نيز مانند قنات آب را به درون شوادان(زير زمين) منازل بافت قديم هدايت مي كرد. اگرچه بساري از مورخين پل بند شادروان را از سازه هاي آبي دوره ي ساساني مي دانند، اما با توجه به وجود نهر داريون در دوره هخامنشي و قرار داشتن ارتفاع آبگيرهاي نهر داريون در فاصله اي بالاتر از سطح آب رودخانه در دوره كم آبي مي توان به وجود پل بند شادروان در دوره هخامنشي نيز با قطعيت نظر داد و بطور حتم در دوران ساساني مجدداً باز سازي شده است. در سالهاي اخير نهرداريون توسط وزارت نيرو بازسازي شده است.سر دهانه هاي اين نهر در ساحل راست رودخانه شطيط درصخره هاي زير قلعه سلاسل قرار دارد.

برای خواندن بقیه مطلب روی ادامه مطلب کلیک کنید